Astrologia
Spotkania
Postacie polskiej astrologii
Biuletyn astrologiczny
Program astrologiczny Urania
Symbole astrologiczne
Horoskop
S³ownik
System domów
Galeria Szem'a
Katalog stron
Bibliografia

S³ownik wyra¿eñ astrologicznych


Ascendent - punkt przeciêcia ekliptyki i horyzontu we wschodniej czêœci nieba; punkt przeciwny, w zachodniej czêœci nieba nazywa siê descendentem.

Aspekt - ró¿nica odleg³oœci k¹towych planet na wybranej p³aszczyŸnie odniesienia w d³ugoœci lub szerokoœci miêdzy dwiema planetami lub innymi punktami horoskopu, przy czym powszechnie stosuje siê jedynie aspekty w d³ugoœci ekliptycznej; znaczenie astrologiczne posiadaj¹ tylko niektóre z tych k¹tów o konkretnych wartoœciach; tradycyjne aspekty astrologiczne w d³ugoœci ekliptycznej to: koniunkcja 0°, konfinis 30°, sekstyl 60°, kwadratura 90°, trygon 120 °, kwinkunks 150° i opozycja 180°; inne odlegloœci k¹towe ekliptyczne s¹ stosowane bardzo rzadko. Aspekty w deklinacji - patrz: paralela i kontrparalela.

Astrologia - dziedzina wiedzy zajmuj¹ca siê ca³okszta³tem oddzia³ywañ kosmosu na wszelkie procesy na Ziemi.

Astrologia elekcyjna (wyborcza) - dzia³ astrologii zajmuj¹cy siê okreœlaniem najlepszego czasu i miejsca na rozpoczêcie jakiegoœ przedsiêwziêcia.

Astrologia horalna (godzinowa) - dzia³ magii, który przy pomocy elementów astrologii, wykorzystanych jako element dywinacyjny, stara siê znaleŸæ odpowiedŸ na konkretne pytanie, na podstawie horoskopu postawionego na czas i miejsce zadania pytania.font>

Astrologia mundalna (polityczna) - dzia³ astrologii badaj¹cy zale¿noœæ cech i losów wiêkszych grup ludzi od uk³adów planet i horoskopów wa¿nych dla tej zbiorowoœci.

Astrologia natalna (urodzeniowa) - dzia³ astrologii zajmuj¹cy siê opisem osobowoœci i prognozowaniem przysz³ego rozwoju cz³owieka na podstawie jego horoskopu.

Astrologia synastryczna (porównawcza) - dzia³ astrologii zajmuj¹cy siê stosunkami miêdzyludzkimi w œwietle zale¿noœci ³¹cz¹cych kosmogramy dwojga i wiêcej ludzi.

Astrologia medyczna - dzia³ astrologii zajmuj¹cy siê prognozowaniem stanów chorobowych cz³owieka na podstawie kosmogramu i dynamicznie go zmieniaj¹cych progresji i tranzytów; w staro¿ytnoœci znajomoœæ astrologii dla lekarza by³ obowi¹zkowa ("Lekarz, który nie zna astrologii, nie mo¿e nazywaæ siê lekarzem" - Hipokrates); obecnie z powodu braku badañ podstawowych i ignorowania jej przez lekarzy prze¿ywa ciê¿kie chwile.

Astrometeorologia - dzia³ astrologii zajmuj¹cy siê okreœlaniem zmian pogody na podstawie konfiguracji planetarnych; ze wzglêdu na olbrzymi¹ z³o¿onoœæ globalnych procesów pogodowych i klimatotwórczych prognozy tego dzia³u doœæ czêsto mijaj¹ siê jeszcze ze stanem faktycznym.

Biegunowoœæ - odwieczny, dualistyczny podzia³ œwiata na elementy pozytywne i negatywne; w astrologii podzia³ ten przejawia siê w klasyfikacji znaków Zodiaku (Baran jest pozytywny, Byk negatywny, itd.), podzia³ ten generuje podzia³ na ¿ywio³y: znaki Ognia i Powietrza sa pozytywne (dodatnie w potencjale, mêskie), a znaki Wody i Ziemi s¹ negatywne (ujemne w potencjale, ¿eñskie).

Ceres - najwiêksza z asteroid, najmniejsza z planet, odkryta 1 stycznia 1801 roku przez Giuseppe Piazziego w Palermo na Sycylii. Pocz¹tkowo by³a klasyfikowana jako planeta, ale po 40 latach, w wyniku b³êdnego oszacowania rozmiaru dokonanego przez astronomów brytyjskich, którzy a¿ 4-krotnie zani¿yli jej œrednicê, zosta³a przeklasyfikowana na asteroidê. Dopiero zdjêcia wykonane teleskopem Hubble w 1995 roku pozwoli³y ustaliæ, ¿e jest ona na tyle du¿a, ¿e pod wp³ywem grawitacji przyjmuje kszta³ sferyczny. Wg pierwszych dok³adnych szacunków masy, dokonanych w pierwszych latach XXI wieku, ustalono ¿e jej masa stanowi a¿ 1/3 masy ca³ego pasa asteroid. Te charakterystyki sprawiaj¹, ¿e pod wzglêdem parametrów fizycznych bli¿ej jej do Marsa i Merkurego, ni¿ do najbli¿szych jej asteroid Pallas i Westa. W zwi¹zku z tym w 2006 roku w astronomii zosta³a ponownie przeklasyfikowana, tym razem do kategorii "planeta kar³owata".
Astrologowie uznaj¹ j¹ za pe³noprawn¹ planetê, która w³ada znakiem Panny i 6-tym domem.


Czas Greenwich (Greenwich Mean Time, GMT) - czas miejscowy po³udnika 0°, na którym le¿y obserwatorium Greenwich; tym czasem operuj¹ wszystkie efemerydy astronomiczne i astrologiczne (lub czasem efemeryd ró¿nym od niego o kilka sekund).

Czas gwiazdowy - czas mierzony wed³ug pozornego ruchu sfery niebieskiej; doba gwiazdowa to okres miêdzy dwoma górowaniami tego samego punktu na sferze niebieskiej i jest krótsza o 3 minuty i 57 sekund od doby s³onecznej.

Czas letni - ustawowo wprowadzany czas ró¿ni¹cy siê o 1 godzinê od czasu strefowego w danym pañstwie; niekiedy stosuje siê te¿ podwójny czas letni, przy którym ró¿nica ta wynosi 2 godziny.

Czas s³oneczny - czas mierzony wed³ug pozornego ruchu S³oñca, zegar s³oneczny pokazuje prawdziwy czas s³oneczny, którego d³ugoœæ zmienia siê nieznacznie w ró¿nych porach roku; czas u¿ywany na co dzieñ jest œrednim czasem s³onecznym.

Czas strefowy - czas miejscowy dla po³udników 0° (zerowa), 15° (pierwsza), 30° (druga) itd. od Greenwich, ró¿ni¹cy siê o godzinê od poprzedniej i nastêpnej strefy czasowej; Polska i wiêksza czêœæ Europy u¿ywa czasu œrodkowoeuropejskiego, który jest czasem miejscowym po³udnika 15° na wschód od Greenwich, czyli ró¿ni siê o 1 godzinê od czasu Greenwich; strefy czasowe sa mierzone w kierunku na wschód od Greenwich.

Czas urzêdowy - oficjalny czas u¿ywany w danym pañstwie.

Deklinacja - odleg³oœæ k¹towa danego punktu na niebie mierzona od równika niebieskiego w p³aszczyŸnie prostopad³ej do niego.

Detryment - pozycja planety w znaku przeciwnym do w³asnego.

D³ugoœæ ekliptyczna - odleg³oœæ k¹towa danego punktu na niebie mierzona od punktu Barana wzd³u¿ ekliptyki; podstawowa wspó³rzêdna w obliczeniach astrologicznych, gdzie wykorzystuje siê prawdziwy punkt Barana (policzony na epokê daty).

D³ugoœæ geograficzna - odleg³oœæ k¹towa danego punktu na Ziemi mierzona od Greenwich wzd³u¿ równika lub równole¿nika.

Domy kosmogramu; patrz: sektory kosmogramu.

Dyrekcja - technika astrologiczna, w której planety s¹ przemieszczane o pewne arbitralnie wybrane odleg³oœci k¹towe, nie maj¹ce najczêœciej zwi¹zku z ich faktycznym ruchem. W przeszloœci okreœlenia dyrekcja i progresja byly czêsto stosowane wymiennie, obecnie jednak przyjê³o siê œcis³e rozró¿nienie - dyrekcje to ruchy fikcyjne, progresje odpowiadaj¹ przemieszczeniom rzeczywistym.

Egzaltacja - pozycja planety w znaku (tradycyjnie w konkretnym stopniu tego znaku), w którym jej pozytywne oddzia³ywanie jest wzmo¿one.

Ekliptyka - ko³o wielkie wyznaczone przez roczn¹ drogê S³oñca widzian¹ z Ziemi.

Fazy Zodiaku - podzia³ kosmogramu zwi¹zany z rocznym ruchem Ziemi dooko³a S³oñca; droga ta jest dzielona na 12 równych odcinków, z których ka¿dy jest nazywany znakiem Zodiaku.

Gwiazdy sta³e - tradycyjna nazwa obejmuj¹ca wszystkie widoczne gwiazdy; w astrologii, poza wró¿biartswem astrologicznym, gwiazd sta³ych nie stosuje siê.

Horoskop - patrz: kosmogram

Horyzont - ko³o wielkie w p³aszczyŸnie prostopad³ej do obserwatora, czyli do linii zenit-nadir.

Ingres - wejœcie planety w znak Zodiaku.

Jakoœci - podzia³ znaków zodiaku na trzy elementy: kardynalne, sta³e, zmienne, bêd¹ce fazami rozwoju ka¿dej z czterech pór roku.

Ko³o wielkie - ko³o na sferze niebieskiej, którego œrodek stanowi umowny œrodek Ziemi.

Kosmoekologia (ew. kosmobiologia) - patrz: astrologia.

Kosmogram (horoskop) - mapa opisuj¹ca po³o¿enie cia³ niebieskich wzglêdem Ziemi i konkretnego miejsca urodzenia w danym momencie; obecnie stosowana konwencja dwuwymiarowa jest uproszczonym przedstawieniem tego stanu. Wnioski wysnuwane na tej podstawie dotycz¹ce charakteru danego wydarzenia (np. urodzonego w tym czasie i miejscu cz³owieka) lub jego dalszego rozwoju okreœla siê mianem interpretacji horoskopu; b³êdem jest nazywanie horoskopem ogólnej charakterystyki osób urodzonych ze S³oñcem w danym znaku zodiaku czy przepowiedni zamieszczanych w k¹cikach astrologicznych czasopism; postawiæ horoskop to obliczyæ i wykreœliæ wspomnian¹ wy¿ej mapê (lub jej uproszczone przedstawienie).

Interpretacja kosmogramu (interpretacja horoskopu) - wnioski wysnuwane z horoskopu i innych pomocniczych wykresów dotycz¹ce charakteru cz³owieka i jego dalszego rozwoju.

KrawêdŸ sektora - linia (lub p³aszczyzna) pomiêdzy sektorami (domami) jest lini¹ terminatora oddzielaj¹c¹ dwa obszary o ró¿nych stanach (potencja³ach) energetycznych, fizycznie jednak nie istniej¹c¹. Jest tym samym typem obiektu jak linia pomiêdzy dniem a noc¹ lub granic¹ pomiêdzy pañstwami na mapie.
Mandala - w astrologii termin ten u¿ywany jest czasami jako synonim ko³a horoskopu z naniesionymi pozycjami planet, znakami i domami. Oryginalnie termin zosta³ zapo¿yczony z sanskrytu, gdzie oznacza centrum i to co, jest wokó³ niego. W religiach hiduskich tym terminem okreœla siê geometryczny diagram, harmonijnie ³acz¹cy symbole ko³a (na zewn¹trz) i kwadratu (w œrodku).

Mandala (program) - polski program astrologiczny autorstwa Dariusza Walickiego. Jego wersje 1, 2, 3, 3.1 dzia³aj¹ pod systemem DOS, 4.0 pod systemem Windows. Jego najpopularniejsza i najbardziej dopracowana wersja 3.1 dzia³aj¹ca pod systemem DOS zosta³a wydana w 1994 roku.

Medium Coeli (MC) - punkt ekliptyki wynikaj¹cy z bie¿¹cej odleg³oœci po³udnika miejscowego, w p³aszczyŸnie równika, od 0° Barana (dok³adniej, punkt wspólny ekliptyki i po³udnika miejscowego). Dla pó³kuli pó³nocnej le¿y on zawsze na po³udniu, natomiast dla pó³kuli po³udniowej na pó³nocy. Punkt przeciwny do niego to Imum Coeli; punkty te nie s¹ identyczne z zenitem i nadirem, jak siê niekiedy b³êdnie podaje.

Midpunkt (midpoint) - punkt na ekliptyce bêd¹cy po³ow¹ odleg³oœci miêdzy dwoma innymi punktami (np. pomiêdzy dwiema planetami).

Nadir - punkt nieba znajduj¹cy siê dok³adnie pod danym miejscem na Ziemi (niewidoczny).

Orb - maksymalne dopuszczalne odchylenie od wzorcowego k¹ta aspektu, inaczej zasiêg aspektu. Innymi s³owy jest to zakres, w jakim dany aspekt dzia³a, mimo braku ca³kowitej dok³adnoœci; zale¿y od rodzaju aspektu i od tworz¹cych go planet; z regu³y w wiêkszoœci szkó³ astrologicznych nie przekracza 10°.

Paralela i kontrparalela - s¹ aspektami mierzonymi w deklinacji (0° ró¿nicy po tej samej lub przeciwnych stronach równika niebieskiego); przypisuje siê mu znaczenie s³abej koniunkcji. Nie stosuje siê aspektu w szerokoœci ekliptycznej, poniewa¿ planety przebywaj¹c w pobli¿u ekliptyki prawie zawsze tworz¹ jeden lub drugi aspekt.

Planeta - w sensie astrologicznym pojêcie to obejmuje równie¿ Ksiê¿yc i S³oñce, a w astrologii hinduskiej tak¿e wêz³y ksiê¿ycowe.

Placidus (1603 - 1668) - na zamówienie papie¿a Urbana VIII opublikowa³ tablice domów wg systemu Maginusa. Rzecz dzia³a siê po wydarzeniach roku 1631, kiedy to ambitny astrolog sporz¹dzi³ równie chybion¹, co szeroko rozkolportowan¹ przepowiedniê o œmierci papie¿a. Spowodowa³a ona zebranie siê konklawe w celu obioru nowego papie¿a, mimo ¿e dotychczasowy cieszy³ siê jak najlepszym zdrowiem. W odpowiedzi rozwœcieczony papie¿ Urban VIII wyda³ pierwsz¹ bullê potêpiaj¹c¹ astrologiê, co zapocz¹tkowa³o trwaj¹c¹ nieprzerwanie do dzisiaj bezpardonow¹ wojnê Koœcio³a Katolickiego przeciwko astrologii (a efektem ubocznym by³o m.in. relegowanie astrologii z uniwersytetów).
    System ten zosta³ stworzony w celu dostarczenia Koœcio³owi argumentu przeciwko kopernikañskiej teorii heliocentrycznej, szybko jednak zosta³ u¿yty bezpoœrednio przeciwko astrologom i astrologii jako takiej. W tym celu Koœció³ sfinansowa³ sporz¹dzenie, wydrukowanie w masowym nak³adzie i rozpowszechnienie tablic tego systemu domów. System ten jest oparty na teorii fizycznej, ¿e Ziemia spoczywa nieruchomo w œrodku wszechœwiata, podtrzymywana przez czterech Tytanów stoj¹cych na grzbiecie olbrzymiego ¿ó³wia, który p³ywa po bezkresnym oceanie. W porównaniu do teorii, ¿e ziemia krêci siê dooko³a w³asnej osi i okr¹¿a S³oñce, ró¿nica w po³o¿eniach krawêdzi domów na szerokosciach geograficznych Polski wynosi od jednego stopnia, do, w skrajnych przypadkach, nawet dwu znaków.


Progresja - technika astrologiczna, w której planety poruszaj¹ siê po urodzeniu ze sw¹ w³asn¹ prêdkoœci¹, ale czas w którym siê to odbywa, p³ynie z inn¹ prêdkoœci¹ (zwykle wolniej) ni¿ w rzeczywistoœci, co powoduje ¿e odnosi siê je do póŸniejszego okresu ¿ycia ni¿ mia³y w rzeczywistoœci miejsce na niebie; progresje zawsze s¹ odwzorowaniem rzeczywistych ruchów planet.

Prozerpina (Persefona, Kora) - 10 planeta Uk³adu S³onecznego. W astrologii jest w³adc¹ Byka i 2 domu.
Astronomicznie: 9 pod wzglêdem rozmiaru planeta Uk³adu S³onecznego. Zosta³a odkryta 5 stycznia 2005 r. o 11:20 (GMT+8:00) przez Michaela Browna, na fotografii wykonanej i zarchiwizowanej automatycznie przez zrobotyzowane obserwatorium 21 paŸdziernika 2003 r. Wiadomoœæ o jej odkryciu zosta³a publicznie og³oszona 29 lipca 2005 r. Okres orbitalny wynosi oko³o 557 lat. Prozerpina posiada silnie ekscentryczn¹ orbitê - w peryhelium cia³o zbli¿a siê do S³oñca na 38 j.a., w aphelium oddala siê na 98 j.a. Nachylenie orbity wzglêdem p³aszczyzny ekliptyki przekracza 44°, œrednica to 2400 km (+-100 km), oraz jedno z najwiêkszych albedo w uk³adzie s³onecznym o wartoœci 86%+-7, masa jest o ok. 27% wiêksza od masy Plutona. Powierzchnia Prozerpiny ma bia³e zabarwienie, w przeciwieñstwie do czerwonawego Plutona. Posiada 1 ksiê¿yc.
We wrzeœniu 2006 IAU kupi³a ³apówk¹ poparcie odkrywcy dla zaklasyfikowania tej planety jako "planety kar³owatej", oficjalnie popieraj¹c jego propozycjê nadania tej planecie nazwy "Eris" (nazwa ta nie spe³nia³a kryteriów IAU dla tej grupy cia³ niebieskich).


Punkty arabskie - punkty ekliptyki powsta³e przez dodanie do d³ugoœci ekliptycznej pewnego punktu (np.ascendentu) ró¿nicy d³ugoœci ekliptycznych dwóch innych punktów (np. planet); poza nie nale¿¹cymi do astrologii technikami wró¿ebnymi punktów arabskich nie stosuje siê.

Punkty równonocy - punkty przeciêcia ekliptyki i równika niebieskiego; punkt, gdzie S³oñce wkracza do pó³nocnej hemisfery nazywa siê punktem Barana, stanowi¹c zarazem pocz¹tek fazy Barana; przeciwny do niego to punkt Wagi.

Rektascencja (RA) - odleg³oœæ k¹towa danego punktu na niebie mierzona od punktu Barana wzd³u¿ równika niebieskiego.

Ruch prosty - przesuwanie siê planety po Zodiaku zgodnie z rosn¹c¹ wartoœci¹ d³ugoœci ekliptycznej.

Ruch wsteczny (retrogradacja) - przesuwanie siê planety po Zodiaku w kierunku przeciwnym ni¿ wzrost d³ugoœci ekliptycznej.

Sektory (pola lub domy) kosmogramu - podzia³ kosmogramu powstaj¹cy w wyniku ruchu obrotowego (dobowego) Ziemi. Otrzymujemy go dziel¹c ko³o wielkie, którego punktami kardynalnymi s¹ Asc oraz MC, na równe, 30 stopniowe ³uki (metoda B. Krusiñskiego), a nastêpnie te punkty rzutuj¹c standardow¹ metod¹ na ekliptykê. Drugi (po ekliptyce) zodiak w horoskopie. Patrz: krawêdŸ sektora.

Uwaga!: nie myliæ tego systemu z systemem "Pi razy oko" Porfiriusza (ang.: 'rough and ready' method by Porphyry), gdzie dzielimy ³uk pomiêdzy Asc a rzutem Medium Coeli na ekliptykê (zMC).


Stacja - miejsce na Zodiaku, w którym planeta zmienia ruch z prostego na wsteczny lub odwrotnie; planeta taka nazywa siê stacjonarn¹.

Symbole astrologiczne - zestaw graficznych znaków które s³u¿¹ do oznaczania planet, asteroid, znaków zodiaku, i innych obiektów.

Szerokoœæ ekliptyczna - odleg³oœæ k¹towa danego punktu na niebie mierzona od ekliptyki wzd³u¿ ko³a wielkiego ³¹cz¹cego bieguny ekliptyki.

Szerokoœæ geograficzna - odleg³oœæ k¹towa danego punktu na Ziemi od równika ziemskiego mierzona wzd³u¿ po³udnika.

Œredni czas gwiazdowy o 0h w Greenwich - wartoœæ okreœlaj¹ca odleg³oœæ po³udnika miejscowego od 0° Barana o godzinie 0:00 w Greenwich (GMT). Wzór opisuj¹cy tê wartoœæ wziêty samodzielnie opisuje równie¿ relacjê Ziemi na jej orbicie wzglêdem punktu równonocy wiosennej; t¹ w³aœnie sk³adow¹ czasu gwiazdowego podaj¹ efemerydy.

Tranzyt (przejœcie) - moment, w którym planeta znajdzie siê w punkcie Zodiaku, w którym by³a ona lub inna planeta w chwili urodzenia, lub te¿ który jest znacz¹cy w horoskopie z innych wzglêdów. Obecnie w astrologii tranzytem nazywa siê te¿ moment, kiedy planeta przechodzi dok³adnie w znacz¹cej odleg³oœci k¹towej od jednego z wa¿nych punktów horoskopu (np. od planety).

Wêze³ - punkt przeciêcia p³aszczyzny orbity cia³a z umown¹ p³aszczyzn¹ podstawow¹.
Ze wzglêdów praktycznych dla planet w astronomii za tê p³aszczyznê przyjmuje siê p³aszczyznê ekliptyki, a dla sztucznych satelitów Ziemi p³aszczyznê równika.
W astrologii stosuje siê obecnie jedynie wêz³y Ksiê¿yca, definiowane jako punkty przeciêcia p³aszczyzny orbity Ksiê¿yca z p³aszczyzn¹ ekliptyki. Ale Ksiê¿yc kr¹¿y dooko³a Ziemi, wiêc pozostaje niejasne, dlaczego stosuje siê je zamiast punktów przeciêcia p³aszczyzny orbity Ksiê¿yca z p³aszczyzn¹ równika.


Wierzcho³ek domu - czasami u¿ywana, ale nieprawid³owa nazwa krawêdzi sektora (domu).

W³adca znaku - planeta tradycyjnie przypisana do danego znaku; je¿eli planeta znajduje siê w znaku, którego jest w³adc¹, jej oddzia³ywanie jest najczystsze i najbardziej archetypowe, bêd¹c zarazem najbardziej niezale¿nym.
Niezale¿nie od swojego po³o¿enia jest ona dyspozytorem wszystkich cia³, które znajduj¹ siê w znaku przez ni¹ w³adanym.
Powy¿sza definicja w postaci niezmienionej stosuje siê do w³adcy domu (sektora) (wystarczy s³owo znak zast¹piæ s³owem sektor).


Wzajemna recepcja - uk³ad, gdy dwie planety znajduj¹ siê we wzajemnie przez siebie rz¹dzonych znakach, wzmacniaj¹c nawzajem swoje dzia³anie.

Zasiêg aspektu - patrz orb.

Zenit - punkt nieba znajduj¹cy siê dok³adnie nad danym miejscem na Ziemi.

Znaki Zodiaku - patrz fazy Zodiaku.

Zodiak - obszar przestrzeni po obu stronach p³aszczyzny ekliptyki, podzielony na 12 równych obszarów zwanych znakami (fazami). W zale¿noœci od autora obejmuje od 5°, przez 12°, 30°, 45° do ca³ej sfery niebieskiej. Wg obecnej wiedzy obejmuje co najmniej orbity wszystkich planet (czyli do 45° po obu stronach ekliptyki).

Zodiak tropikalny (lub zwrotnikowy) - ekliptyka, podzielona na 12 równych odcinków po 30°, rozpoczynaj¹ca siê od punktu równonocy wiosennej (0° Barana). Jego znaki nie pokrywaj¹ siê z gwiazdozbiorami o tych samych nazwach. Zodiak syderyczny (lub gwiazdowy) tak¿e jest dzielony na 30° odcinki, st¹d pokrywa siê w bardzo du¿ym przybli¿eniu z gwiazdozbiorami. Zodiak konstelacyjny pokrywa siê z gwiazdozbiorami, i ma nierówne znaki (nie u¿ywany w astrologii).

¯ywio³y - cztery sk³adniki wszechœwiata i cz³owieka wywodz¹ce siê z filozofii greckiej: Ogieñ, Ziemia, Powietrze, Woda, odpowiadaj¹ czterem stanom skupienia materii: plazma/ogieñ, cia³o sta³e, gaz, ciecz. ¯ywio³y przejawiaj¹ siê w astrologii miêdzy innymi w klasyfikacji znaków zodiaku i domów. Natomiast w ¿adnym wypadku nie nale¿y ich uto¿samiaæ ze zwyk³ymi ¿ywio³ami w potocznym rozumieniu tego s³owa.


Copyright © 1997-2000 by Astrosfera, ® Wszelkie prawa zastrze¿one / All rights reserved.